#Przegląd systemu kontekstowego

System kontekstowy silnika przepływów pracy NocoBase podzielony jest na trzy warstwy, z których każda odpowiada innemu zakresowi. Rozsądne użycie pozwala na elastyczne współdzielenie i izolację usług, konfiguracji i danych, poprawiając łatwość utrzymania i rozszerzalność biznesową.

• FlowEngineContext (kontekst globalny): Globalnie unikalny, dostępny dla wszystkich modeli i przepływów pracy, odpowiedni do rejestrowania globalnych usług, konfiguracji itp.
• FlowModelContext (kontekst modelu): Służy do współdzielenia kontekstu wewnątrz drzewa modeli. Modele podrzędne automatycznie delegują do kontekstu modelu nadrzędnego, obsługując nadpisywanie nazw. Odpowiedni do izolacji logiki i danych na poziomie modelu.
• FlowRuntimeContext (kontekst wykonania przepływu pracy): Tworzony przy każdym wykonaniu przepływu pracy, trwa przez cały cykl wykonania przepływu. Odpowiedni do przekazywania danych, przechowywania zmiennych, rejestrowania stanu wykonania itp. Obsługuje dwa tryby mode: 'runtime' | 'settings', odpowiadające odpowiednio trybowi wykonania i trybowi konfiguracji.

Wszystkie FlowEngineContext (kontekst globalny), FlowModelContext (kontekst modelu), FlowRuntimeContext (kontekst wykonania przepływu pracy) itp. są podklasami lub instancjami FlowContext.

#🗂️ Diagram hierarchii

FlowEngineContext (kontekst globalny)
│
├── FlowModelContext (kontekst modelu)
│     ├── 子 FlowModelContext (model podrzędny)
│     │     ├── FlowRuntimeContext (kontekst wykonania przepływu pracy)
│     │     └── FlowRuntimeContext (kontekst wykonania przepływu pracy)
│     └── FlowRuntimeContext (kontekst wykonania przepływu pracy)
│
├── FlowModelContext (kontekst modelu)
│     └── FlowRuntimeContext (kontekst wykonania przepływu pracy)
│
└── FlowModelContext (kontekst modelu)
      ├── 子 FlowModelContext (model podrzędny)
      │     └── FlowRuntimeContext (kontekst wykonania przepływu pracy)
      └── FlowRuntimeContext (kontekst wykonania przepływu pracy)

• FlowModelContext poprzez mechanizm delegowania (delegate) może uzyskiwać dostęp do właściwości i metod FlowEngineContext, realizując współdzielenie globalnych możliwości.
• FlowModelContext modelu podrzędnego poprzez mechanizm delegowania (delegate) może uzyskiwać dostęp do kontekstu modelu nadrzędnego (relacja synchroniczna), obsługując nadpisywanie nazw.
• Asynchroniczne modele nadrzędne-podrzędne nie ustanawiają relacji delegowania (delegate), aby uniknąć zanieczyszczenia stanu.
• FlowRuntimeContext zawsze uzyskuje dostęp do odpowiadającego mu FlowModelContext poprzez mechanizm delegowania (delegate), ale nie przekazuje zmian w górę.

#🧭 Tryb wykonania i tryb konfiguracji (mode)

FlowRuntimeContext obsługuje dwa tryby, rozróżniane za pomocą parametru mode:

• mode: 'runtime' (tryb wykonania): Używany w fazie faktycznego wykonania przepływu pracy, właściwości i metody zwracają rzeczywiste dane. Na przykład:

  console.log(runtimeCtx.steps.step1.result); // 42

• mode: 'settings' (tryb konfiguracji): Używany w fazie projektowania i konfiguracji przepływu pracy, dostęp do właściwości zwraca ciąg szablonu zmiennej, co ułatwia wybór wyrażeń i zmiennych. Na przykład:

  console.log(settingsCtx.steps.step1.result); // '{{ ctx.steps.step1.result }}'

Ta dwutrybowa konstrukcja zapewnia dostępność danych w czasie wykonania, a także ułatwia odwoływanie się do zmiennych i generowanie wyrażeń podczas konfiguracji, zwiększając elastyczność i łatwość użycia silnika przepływów pracy.

#🤖 Informacje kontekstowe dla narzędzi/dużych modeli

W niektórych scenariuszach (np. edycja kodu RunJS w JS*Model, AI coding), konieczne jest umożliwienie „stronie wywołującej” zrozumienie następujących kwestii bez wykonywania kodu:

• Jakie statyczne możliwości (dokumentacja API, parametry, przykłady, linki do dokumentacji itp.) są dostępne w bieżącym ctx.
• Jakie opcjonalne zmienne (np. dynamiczne struktury takie jak „bieżący rekord”, „bieżący rekord okna podręcznego” itp.) istnieją w bieżącym interfejsie/trybie wykonania.
• Migawka o małym rozmiarze bieżącego środowiska wykonawczego (używana do promptów).

#1) await ctx.getApiInfos(options?) (Statyczne informacje API)

#2) await ctx.getVarInfos(options?) (Informacje o strukturze zmiennych)

• Budowane w oparciu o defineProperty(...).meta (w tym meta factory).
• Obsługuje przycinanie path i kontrolę głębokości maxDepth.
• Rozwijane w dół tylko wtedy, gdy jest to potrzebne.

Często używane parametry:

• maxDepth: Maksymalny poziom rozwinięcia (domyślnie 3).
• path: string | string[]: Przycinanie, wyprowadza tylko poddrzewo określonej ścieżki.

#3) await ctx.getEnvInfos() (Migawka środowiska wykonawczego)

Struktura węzła (uproszczona):

type EnvNode = {
  description?: string;
  getVar?: string; // Może być użyte bezpośrednio w await ctx.getVar(getVar), zaczyna się od "ctx."
  value?: any; // Rozwiązana/serializowalna wartość statyczna
  properties?: Record<string, EnvNode>;
};